مصاحبه کوتاه با سیفو حلاج

لطفاً خودتان را معرفی بفرمائید؟

من محمدرضا حلاج، متولد مهرماه ۱۳۶۴ هستم. تحصیلاتم را ابتدا در رشته مهندسی نرم‌افزار آغاز کردم، سپس در مقطع کارشناسی ارشد در رشته فیزیولوژی و تندرستی و در مقطع دکتری در رشته فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران ادامه دادم.

آشنایی من با وینگ‌چون از روی علاقه شخصی آغاز شد، اما به مرور این هنر رزمی به بخش اصلی زندگی حرفه‌ای و شخصی‌ام تبدیل شد؛ تا جایی که مسیر تحصیلی خود را نیز در همین راستا تغییر دادم. در حال حاضر علاوه بر آموزش وینگ‌چون، این رشته را به عنوان واحد ورزشی در دانشگاه تهران تدریس می‌کنم.

لطفاً درباره تفاوت وینگ‌چون با سایر رشته‌های رزمی توضیح دهید.

وینگ‌چون هنری رزمی است که حدود ۴۰۰ سال پیش توسط یک بانوی چینی ابداع شد. فلسفه اصلی آن این است که فرد بتواند با حداقل نیرو و انرژی، از خود دفاع کند. در این سبک تلاش می‌شود از نیروی حریف علیه خودش استفاده شود و انرژی اضافی او به بهترین شکل کنترل و هدایت گردد.

یکی از ویژگی‌های شاخص وینگ‌چون، همزمان بودن دفاع و حمله است. همچنین مسیرهای کوتاه‌تر اجرای ضربات باعث افزایش سرعت مشت‌ها می‌شود و واکنش فرد را بهبود می‌بخشد.

از دیگر ویژگی‌های مهم این رشته، تقویت حس لامسه و حساسیت دست‌ها از طریق تمرینات اختصاصی مانند «دان‌چی» (Dan Chi) است که نقش مهمی در افزایش درک تماس و واکنش سریع دارد.

مزیت دیگر وینگ‌چون این است که افراد با سنین، جثه‌ها و توانایی‌های جسمی مختلف می‌توانند آن را یاد بگیرند. برای موفقیت در این رشته، بیش از قدرت بدنی، تکنیک، زمان‌بندی و درک صحیح از اصول اهمیت دارد.

چگونه با وینگ‌چون آشنا شدید؟

پیش از وینگ‌چون، جیت‌کاندو تمرین می‌کردم. روزی برادرم از یکی از همکارانش صحبت کرد که وینگ‌چون کار می‌کرد و با یک ضربه کوتاه، قدرت فوق‌العاده‌ای از خود نشان داده بود. همین موضوع کنجکاوی مرا برانگیخت.

به باشگاه استاد امن‌زاده رفتم؛ جایی که دای‌سیفو حسین قربانخانلو و استاد کوروش گیلانی فعالیت می‌کردند. در آنجا با استاد علی کریمی آشنا شدم. از آنجا که در جیت‌کاندو به مبارزه با افراد درشت‌اندام عادت داشتم، تصور می‌کردم حریفی برای ایشان خواهم بود؛ اما در اولین تمرین متوجه شدم قدرت واقعی وینگ‌چون در تکنیک، ساختار صحیح بدن و استفاده بهینه از نیروست، نه در جثه.

همان تجربه باعث شد در سال ۱۳۸۱ ثبت‌نام کنم و تمرین وینگ‌چون را آغاز کنم.

در ابتدا سیستم WT را تمرین می‌کردیم. بعدها با حضور گرندمستر امین بوزتپه (Emin Boztepe) در ایران، اساتید ما به سازمان EBMAS پیوستند و آموزش را بر اساس آن سیستم ادامه دادیم. چند سال بعد از EBMAS جدا شدیم، اما همان اصول و روش آموزشی را حفظ کردیم.

در تمام این سال‌ها، استاد علی کریمی، دای‌سیفو حسین قربانخانلو و سایر اساتیدم نقش بسیار مهمی در پیشرفت من داشتند و همواره قدردان زحمات آنان هستم.

آیا این رشته محدودیتی دارد؟ افراد دارای معلولیت هم می‌توانند تمرین کنند؟

به طور کلی وینگ‌چون محدودیت خاصی ندارد و با توجه به شرایط هر فرد قابل آموزش است.

سال‌ها پیش یکی از هنرجویان ما جانباز بود و با پای مصنوعی تمرین می‌کرد. امروز نیز هنرجویانی از نوجوان تا افراد بالای ۷۰ سال داریم که مشغول تمرین هستند.

طبیعتاً اگر فردی آسیب یا مشکل جسمانی خاصی داشته باشد، برنامه تمرینی او باید زیر نظر مربی و متناسب با شرایطش تنظیم شود تا بدون فشار غیرضروری بتواند پیشرفت کند.

مردم تا چه اندازه با وینگ‌چون آشنا هستند؟

در مقایسه با بسیاری از رشته‌های رزمی، هنوز وینگ‌چون در ایران چندان شناخته‌شده نیست. البته طی سال‌های اخیر و به‌ویژه پس از مجموعه فیلم‌های «Ip Man»، آشنایی مردم با این رشته بیشتر شده است.

تاکنون چه موفقیت‌هایی در این رشته کسب کرده‌اید؟

قضاوت درباره موفقیت را به اساتید و هنرجویان واگذار می‌کنم، اما در طول این سال‌ها موفق به دریافت درجه پنج تکنسینی شدم و پس از آن نیز عنوان دای‌سیفو را از دای‌سیفو حسین قربانخانلو دریافت کردم. در حال حاضر نیز در حال گذراندن دوره درجه شش هستم.

علاوه بر آن، دارای دان چهار ووشو، مدارک مربیگری و داوری ووشو و همچنین مدرک مربیگری پیلاتس هستم.

چند سال پیش مجموعه آموزشی «سیفو» را راه‌اندازی کردیم. هدف ما ایجاد یک سبک جدید نبود، بلکه تشکیل یک گروه آموزشی با روش‌های نوین تدریس بود. از سال ۱۳۹۵ روی طراحی تمرینات تخصصی بدنسازی ویژه وینگ‌چون، تولید محتوای آموزشی، آموزش حضوری و مجازی و توسعه آکادمی‌ها فعالیت کرده‌ایم.

امروز تیمی از دوستان و همکاران در زمینه آموزش، تولید محتوا، فیلم‌سازی، مدیریت، پشتیبانی و امور اجرایی در کنار ما فعالیت می‌کنند. آرزو دارم وینگ‌چون در ایران بیش از پیش شناخته شود و برای جوانان به یک مسیر حرفه‌ای و شغلی تبدیل شود.

برنامه شما برای آینده چیست؟

بزرگ‌ترین هدفم این است که وینگ‌چون را به مردم سراسر ایران معرفی کنم. حتی اگر همه آن را تمرین نکنند، دوست دارم دست‌کم این هنر رزمی را بشناسند و با فلسفه و ویژگی‌های آن آشنا شوند.

وینگ‌چون چه تأثیری بر جسم و روان دارد؟

مانند بسیاری از ورزش‌های رزمی، وینگ‌چون باعث افزایش آمادگی جسمانی، هماهنگی بدن، تعادل و سرعت واکنش می‌شود.

از نظر روحی نیز اعتمادبه‌نفس، نظم، تمرکز و اراده را تقویت می‌کند. ورزش رزمی به انسان یاد می‌دهد که بسیاری از پیشرفت‌ها درست پس از عبور از خستگی و سختی به دست می‌آید؛ همین نگاه می‌تواند در سایر جنبه‌های زندگی نیز مؤثر باشد.

آیا محدودیت جنسیتی وجود دارد؟

خیر. از آنجا که بنیان‌گذار وینگ‌چون یک بانو بوده است، این رشته از ابتدا برای زنان و مردان طراحی شده است.

البته از نظر سنی بهتر است هنرجو به مرحله‌ای از رشد ذهنی رسیده باشد که مفهوم دفاع شخصی، مسئولیت استفاده از مهارت‌ها و کنترل رفتار را درک کند.

توصیه شما به جوانان چیست؟

اگر علاقه‌مند به وینگ‌چون هستید، مهم‌ترین نکته این است که تمرین را آغاز کنید. در ایران شاخه‌های مختلفی از وینگ‌چون وجود دارد و هر کدام می‌تواند نقطه شروع خوبی باشد.

به جای اینکه از ابتدا نگران انتخاب بهترین سبک یا بهترین استاد باشید، ابتدا چند سال تمرین کنید و پس از کسب تجربه، تفاوت دیدگاه‌ها و روش‌های آموزشی را بهتر خواهید شناخت.

ما نیز تلاش کرده‌ایم بخشی از آموزش‌ها را به صورت آنلاین در اختیار علاقه‌مندان قرار دهیم و هر سال محتوای جدیدی به مجموعه آموزشی اضافه می‌کنیم تا امکان یادگیری برای افراد بیشتری فراهم شود.

درباره مدارک آموزشی توضیح دهید.

مدارکی که در مجموعه ما ارائه می‌شود، با امضای دای‌سیفو حسین قربانخانلو صادر می‌شود. پس از جدایی از EBMAS، همان محتوای آموزشی و استانداردهایی که سال‌ها بر اساس آن آموزش دیده بودیم حفظ شد و تنها سیستم صدور مدارک تغییر کرد.

تمام تلاش ما این بوده است که بدون کم یا زیاد کردن مطالب، همان اصول اصیل وینگ‌چون را آموزش دهیم. شخصاً نیز با افتخار خود را شاگرد دای‌سیفو حسین قربانخانلو می‌دانم.

مصاحبه کننده: سلمان قادری